Iran pręży muskuły, żegnając byłego najwyższego przywódcę
W najważniejszym sanktuarium kraju, Imama Rezy - w swoim rodzinnym mieście Meszhed - Irańczycy złożyli do grobu swojego byłego najwyższego przywódcę, ajatollaha Alego Chameneiego, który został zabity w amerykańsko-izraelskim ataku bombowym na Iran 28 lutego tego roku. W kraju ogłoszono 40-dniową żałobę.
Chamenei objął urząd Najwyższego Przywódcy w 1989 roku – dekadę po rewolucji islamskiej. Jak zaznacza agencja Associated Press, skupił on w swoich rękach władzę polityczną, gospodarczą oraz militarną. Pod hasłem stawiania oporu Zachodowi Chamenei zignorował sankcje, aby rozbudować program nuklearny kraju, arsenał rakietowy i sieć sojuszniczych bojowników w regionie.
W Iranie utrwalił on twarde rządy duchowieństwa, w dużej mierze neutralizując ruch reformatorski. Dał Gwardii Rewolucyjnej ogromną władzę militarną, polityczną i ekonomiczną. Podczas gdy młodzi Irańczycy dążyli do liberalizacji, Chamenei starał się utrzymać ścisłą kontrolę nad życiem osobistym i zasadami ubioru.
Uroczystości pogrzebowe ajatollaha trwały tydzień. Jego syn i jego następca, Modżtaba Chamenei, oficjalnie nie pojawił się na uroczystościach. W czwartkowy poranek przez Meszhed przemaszerowały tłumy żałobników. W promieniach słońca lśniły złota kopuła i minarety sanktuarium Imama Rezy. Uczestnicy marszu machali irańskimi flagami, trzymając zdjęcia zmarłego Chameneiego oraz transparenty z rewolucyjnymi hasłami. Skandowali hasła domagające się zemsty na prezydencie USA Donaldzie Trumpie.
Kult męczeńskiej śmierci
Szczątki Chameneiego oraz czterech członków jego rodziny, którzy zginęli wraz z nim, zostały wcześniej przewiezione przez Teheran, szyicki ośrodek religijny w Kom oraz irackie miasta święte – Nadżaf i Karbalę. Podczas każdej z tych uroczystości ogromne tłumy wypełniały ulice, idąc w kondukcie przy akompaniamencie żałobnych pieśni szyickich i skandowanych haseł rewolucyjnych.
Męczeństwo zajmuje kluczowe miejsce w teologii szyickiej, a śmierć Chameneiego z rąk zagranicznych wrogów wpisała się w tę głęboko zakorzenioną w Republice Islamskiej tradycję religijną i polityczną.
