Albicja jedwabista. Skąd pochodzi i jak trafiła do Europy?
Pachnie jak drogie perfumy, a nocą zdaje się świecić. Jej ojczyzną jest południowa i wschodnia Azja.
W różnych regionach świata doczekała się wielu potocznych nazw – w Japonii to „śpiące drzewo”, a w Iranie – „nocny śpioch”.
Kwiaty jak jedwab
Albicja wyróżnia się podwójnie pierzastymi liśćmi – delikatnymi i długimi nawet na ponad 40 centymetrów, które wieczorem składają się, jakby zapadały w krótki sen.
Drzewo osiąga od 5 do 12 metrów wysokości, tworząc szeroką, parasolowatą koronę – idealną do zapewnienia ochłody w słoneczne dni.
Największą ozdobą są kwiaty – z długimi, puszystymi pręcikami, które przypominają jedwabiste nici w kolorach różu i bieli. Albicja kwitnie przez całe lato, a jesienią wytwarza brązowe, płaskie strąki o długości nawet 20 cm, wypełnione nasionami.
Odmiany i uprawa
Wśród albicji można wyróżnić kilka form, w tym odporną na duży mróz odmianę 'rosea', która coraz częściej sadzona jest także w Polsce. Drzewo najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych, w przepuszczalnej, piaszczystej glebie.
Albicja to propozycja dla tych, którzy chcą wprowadzić do swojego ogrodu niepowtarzalny, orientalny klimat. Jej efektowne, jedwabiste kwiaty, delikatne, zamykające się o zmierzchu liście i szeroka korona czynią ją wyjątkową ozdobą przydomowych ogrodów i parków. Jeśli szukacie nietuzinkowego drzewa do ogrodu, warto dać się skusić albicji.
