11 lutego w Kościele katolickim obchodzony jest Światowy Dzień Chorego. W ramach jego obchodów w kościołach, szpitalach, hospicjach i domach opiekuńczo-leczniczych celebrowane są msze św., podczas których udzielany jest sakrament namaszczenia chorych. Czym właściwie jest ten sakrament? Kto może go przyjąć i jakie niesie ze sobą łaski?
- Namaszczenie chorych to sakrament Kościoła katolickiego, który ma na celu duchowe umocnienie osób chorych lub starszych.
- Można go przyjmować wielokrotnie, gdy stan zdrowia się pogarsza lub pojawiają się nowe choroby.
- Podczas obrzędu kapłan modli się i namaszcza chorego świętym olejem.
- Przyjmujący muszą być w stanie łaski uświęcającej, a sakrament nie jest udzielany osobom w jawnym grzechu ciężkim ani zmarłym.
- Więcej ciekawych treści znajdziesz na stronie głównej RMF24.pl.
Namaszczenie chorych to jeden z siedmiu sakramentów Kościoła katolickiego. Jego głównym celem jest umocnienie duchowe osób, które przeżywają trudności związane z poważną chorobą lub podeszłym wiekiem.
Wbrew powszechnym przekonaniom, sakrament ten nie jest zarezerwowany wyłącznie dla osób umierających. Można go przyjąć wielokrotnie - za każdym razem, gdy stan zdrowia ulega znacznemu pogorszeniu, w przypadku ponownego zachorowania czy też w sędziwym wieku. Kodeks prawa kanonicznego jasno wskazuje, że sakrament ten przysługuje każdemu, kto znajduje się w poważnym niebezpieczeństwie z powodu choroby lub starości.
Podczas obrzędu kapłan nakłada w milczeniu ręce na głowę chorego, modli się nad nim i namaszcza go świętym olejem. Materią sakramentu jest specjalny olej z oliwek, poświęcony przez biskupa w czasie mszy krzyżma w Wielki Czwartek.
"W wypadku konieczności wystarcza jedno namaszczenie na czole lub nawet na innej części ciała" - czytamy w Kodeksie prawa kanonicznego.
Obrzęd ten może być sprawowany zarówno w kościele, jak i w szpitalu, hospicjum, domu opieki czy nawet w prywatnym domu chorego - wszędzie tam, gdzie jest taka potrzeba. W ciągu roku sakrament można przyjąć w zakrystii po mszy św., podczas comiesięcznej wizyty kapłana z Komunią świętą lub w razie nagłego pogorszenia się stanu zdrowia.
Sakrament namaszczenia chorych przeznaczony jest dla osób, które są "w stanie łaski uświęcającej", czyli nie trwają w grzechu ciężkim. Nie udziela się go osobom, które "uparcie trwają w jawnym grzechu ciężkim" ani zmarłym.
Kościół dopuszcza udzielanie sakramentu także dzieciom, "jeżeli osiągnęły taki poziom umysłowy, że ten sakrament może im przynieść pokrzepienie". Dotyczy to zwłaszcza najmłodszych, których życie jest poważnie zagrożone, na przykład przez choroby nowotworowe.
Co ciekawe, sakrament może być udzielony również osobom nieprzytomnym lub pozbawionym pełnej świadomości, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że jako wierzący prosiliby o niego, gdyby byli przytomni.
W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia Kościół zaleca przyjęcie wiatyku, czyli komunii świętej udzielanej osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie śmierci.
Początki tej praktyki sięgają pierwszych wieków chrześcijaństwa. Pierwsi chrześcijanie nazywali wiatykiem wszystko, co pomagało człowiekowi zagrożonemu śmiercią dostąpić zbawienia - chrzest, bierzmowanie, eucharystię i namaszczenie chorych.
Sobór w Nicei w 325 roku określił wiatyk jako komunię świętą udzielaną wiernym w niebezpieczeństwie śmierci, a tradycję tę potwierdziły kolejne synody i współczesne przepisy liturgiczne.