Lance Armstrong nie wygra tegorocznego Tour de France. Michael Schumacher nie zdobędzie tytułu mistrza świata Formuły 1. Obaj wielcy sportowcy wznowili swoje kariery z jednym celem - znowu być na szczycie. Tymczasem rzeczywistość okazała się dużo bardziej brutalna.

Gdy Urugwaj walczył z Niemcami o brązowy medal mistrzostw świata pomyślałem - właśnie tak powinien wyglądać futbol. Kiedy skończył się finał Holandia - Hiszpania dotarło do mnie, że futbol wygląda niestety tak. Czy może być inaczej?

Odkąd pamiętam, na wielkich turniejach to ćwierćfinały przynoszą najwięcej emocji. W 1/8 finału jest jeszcze zbyt wiele drużyn, dla których samo wyjście z grupy jest sukcesem. W półfinałach pojawia się już nerwowość związana z bliskością bezpośredniej potyczki o końcowy triumf. Z finałami bywa różnie - presja może spętać nogi piłkarzom, ale czasem ten mecz meczów wydobywa z futbolu całe jego piękno. Nie zmienia to faktu, że najbardziej efektowne są ćwierćfinały. Tak będzie i teraz.

Wuwuzele i Jabulani - to pod ich znakiem stoi na razie afrykański mundial. W dwóch seriach spotkań grupowych nie zobaczyliśmy niczego, co mogłoby konkurować z ogłuszającymi trąbkami i krytykowaną futbolówką. No, może z litości nie wymieniam kompromitacji Francuzów.

W tak znakomitym gronie spotkali się po raz pierwszy i po raz ostatni. Łączył ich szczytny cel, Katyń, połączyły okolice lotniska w Smoleńsku. Ludzie z różnych środowisk w jednym miejscu.

Wayne Rooney jest chyba jedynym zawodnikiem, który mógł nawiązać walkę z Lionelem Messim o tytuł najlepszego piłkarza Europy w 2010 roku. Mógł, gdyby Manchester United nie odpadł z Ligi Mistrzów.

Pięć lat temu doszło w Polsce do quasi-sportowego ewenementu. Oto w obliczu śmierci papieża Jana Pawła II pojednali się kibice Cracovii i Wisły Kraków oraz Legii i Polonii Warszawa. Nie mnie oceniać, na ile te gesty były spontaniczne, a na ile wymuszone powagą i doniosłością chwili. Wiem jednak, że były cenne. Stałem wtedy obok kościoła św. Anny w Warszawie i widziałem Artura Boruca splatającego szalik Legii z szalikiem Polonii.

W powodzi informacji dotyczących dopingowej wpadki Kornelii Marek, pytań i sugestii kto jej mógł to podać i jak śmiał to zrobić oraz przemyśleń natury ogólniejszej - może jednak ostrzej karzmy za doping - zaginęła gdzieś wiadomość ważniejsza, wiadomość dnia, by nie rzec tygodnia. Otóż Zakopane zaczęło spór z Krakowem o to, kto ma być gospodarzem zimowych igrzysk olimpijskich w 2026 roku.

W sobotę jechałem z moim prawie czteroletnim synkiem samochodem. Słuchaliśmy radia, akurat trafiliśmy na fakty. A w nich relacja z kongresu Prawa i Sprawiedliwości. W relację wpleciona wypowiedź Jarosława Kaczyńskiego, który kategorycznym tonem wysyła Polaków na wypoczynek do Egiptu. Synek, lekko przestraszony, pyta - a kto to? Zanim zdążyłem mu opowiedzieć o specyfice prezesa partii, on krzyczy - już wiem! To zły król. On mówi poddanym, co mają robić!

Piękny weekend na zakończenie dziwnych igrzysk. Dziwnych, bo lało mocniej niż w deszczowym Londynie. Piękny, bo obfitujący w sportowe emocje najwyższej próby.

Dla Polaków igrzyska olimpijskie skończą się dziś. Justyna Kowalczyk pobiegnie na 30 kilometrów, a polskie panczenistki wystartują w półfinale i miejmy nadzieję finale wyścigu drużynowego. Całe szczęście, że kanadyjscy hokeiści wygrali ze Słowacją, bo w przypadku porażki skończyliby igrzyska już wczoraj.