Dawno nie było aż takich emocji wyborczych. Przez większość dnia wydawało się, że zwycięży Jarosław Kaczyński, potem, że o godz. 20 nikt nie będzie miał odwagi podać ostatecznych wyników, dopiero tuż przed dwudziestą gruchnęła wieść, że jednak Komorowski...

Na trzy dni przed zakończeniem kampanii spróbujmy narysować mapę. Mapę personalnego układu w przyszłej prezydenckiej kancelarii - w zależności od zwycięstwa jednego lub drugiego kandydata. Na początek - Bronisław Komorowski .

Jarosław Kaczyński bawi dziś w Londynie, Bronisław Komorowski krąży między Łodzią a Podłężycami - tak wygląda kampania na cztery dni przed jej oficjalnym zakończeniem. A my zastanawiamy się nad losami jej ewentualnego przegranego.

Bez wątpienia 4 lipca urodzi się nowy prezydent, ale politycznych i hipotetycznych scenariuszy związanych z tym narodzinami jest co najmniej kilka. Negocjacje do jakich zasiądą teraz wygrani i przegrani mogą zrodzić zupełnie inny układ polityczny.

Komorowski - 40 procent, Kaczyński - 31, Napieralski - 12, Pawlak - 4, Olechowski - 2. Pomimo że jest to oczywiście wróżenie z fusów, to - ze świadomością, jak ciężko prorokować wyborczy wynik - taki rozkład głosów typuję na niedzielę 20 czerwca. A jakie wyniki typujecie? Piszcie komentarze pod blogiem.

Na ostatniej prostej kampania Bronisława Komorowskiego chwyciła nieco wiatru w żagle. Nieoczekiwane pojawienie się marszałka Sejmu podczas niedzielnej debaty, poparcie Cimoszewicza, deklaracje dotyczące Afganistanu ożywiły kandydata Platformy i - jak się zdaje - zatrzymały fatalne dla niego trendy sondażowe.

Narasta we mnie poczucie deja vu. I nie chodzi mi o atmosferę kampanii. Ta - choć jej emocje powoli rosną - jest jednak w porównaniu z poprzednimi znacznie mniej obecna i natarczywa. Żałoba postsmoleńska i walka z powodzią robią swoje...

Mówienie o nich wszystkich w czasie przeszłym wydaje mi się cały czas czymś nieprawdziwym, jakimś snem z którego od sobotniego rana nie mogę się wybudzić. Mam ich cały czas w oczach. Lecha Kaczyńskiego, który w zaciszu gabinetów potrafił porzucić swą prezydencką powagę i rozprawiać o historii czy ukochanym Sopocie.

"Od PiSu milczącego gorszy jest tylko PiS mówiący" - takie hasło mógłbym ukuć po tym, co pisałem tu przed paroma dniami i po dzisiejszej lekturze Newsweeka. Prezes Kaczyński po tygodniach milczenia przemówił. W najgorszym momencie. Wtedy, gdy walki między-frakcyjne w Platformie zaczynały nabierać barw i temperatury, szef PiS postanowił wkroczyć do akcji. I wkroczył tak, że przymierający nieco duch "anty-kaczyzmu" powstał i przez najbliższe tygodnie będzie miał się świetnie.

To chyba najbardziej oryginalna taktyka opozycji w dziejach świata. Taktyka biorąca sobie do serca łacińską sentencję dowodzącą, że "silendo nemo peccat"- milczeniem nikt nie grzeszy. Mija dzień za dniem, a PiS nie może zdobyć się na stworzenie jednej i spójnej linii tłumaczącej własnym wyborcom, co właściwie stało się w ostatni czwartek.

Mam kilka milionów świadków, że przewidywałem taką decyzję Tuska. Bo o tym, że chyba jednak nie wystartuje, mówiłem w radiu kilkakrotnie - ostatni raz dziś o godz. 9. Nie zamierzam jednak grać skrzyżowania Wernyhory z Nostradamusem i przyznam otwarcie - jestem zaskoczony. I to bardzo.

Politycy Platformy poczynają sobie z komisją hazardową dość - mówiąc delikatnie - obcesowo. Za nic mają terminy, procedury, parlamentarne obyczaje i zdrowy rozsądek. W czasach mojego dzieciństwa, na rodzimej warszawskiej Pradze, taką finezję postępowania określało się terminem "robić coś na rympał".