"Misja w Afganistanie nas przerasta" - jeśli Talibowie nie mieli jeszcze bezpośredniego potwierdzenia skuteczności swojej taktyki, po ujawnieniu dokumentu BBN już ją mają. Można było mieć nadzieje, że fatalna deklaracja o woli wycofania się z Afganistanu podana pospiesznie po tragicznej śmierci polskiego żołnierza była tylko jedną z wielu wpadek nieudolnej kampanii wyborczej Bronisława Komorowskiego. Teraz okazuje się, że kandydat brnie dalej, zupełnie obojętny na głosy rozsadku, wzywające, by nie używać tej misji w walce o prezydenturę.

Jeśli publicznie zadaje się pytanie, nawet retoryczne, wypada samemu spróbować na nie odpowiedzieć. W odpowiedzi na zadane jakiś czas temu pytanie, po co komu taki Kaczyński, twierdzę więc, że prezes PiS taki, jakim nam się przedstawia po 10 kwietnia, jest potrzebny... nam wszystkim. Tym, którzy go cenią i tym, którzy się go obawiają, tym, którzy go lubią i tym, którzy go nie cierpią. Jest potrzebny i tym, którzy na niego zagłosują i tym, którzy nie zagłosują na niego nigdy w życiu. Taki Jarosław Kaczyński jest potrzebny Polsce bez względu na to, jaki będzie wynik wyborów prezydenckich.

Jarosław Kaczyński nigdy się nie zmieni. Jarosław Kaczyński tylko udaje, że się zmienił. Jarosław Kaczyński nie wytrzyma i pokaże, że zmienił się tylko dla kampanii wyborczej. A jeśli już nawet Jarosław Kaczyński by się zmienił, to wtedy... po co na niego głosować? No właśnie, po co?

W zakleszczonej w chocholim tańcu polskiej polityce pojawiła się kolejna dramatyczna "okazja" do otrzeźwienia. Jeśli nawet wiele osób nie zauważyło, że coś w Polsce zmieniło się po 10 kwietnia, może teraz, w obliczu katastrofalnej powodzi zorientuje się, że są sprawy ważniejsze, niż "lęk" przed IV Rzeczpospolitą. Najwyższy czas na gest premiera pod adresem opozycji, który dałby nam, przeciętnym obywatelom sygnał, że we obliczu spraw ważnych urazy polityczne można wreszcie odrzucić w kąt. Jarosław Kaczyński swoimi wywiadami, w których słowa kompromis i porozumienie odmieniał przez wszystkie możliwe przypadki dał Donaldowi Tuskowi szansę... złapania się za słowo.

Dwukrotnie przeczytałem wywiad Donalda Tuska dla "Gazety Wyborczej". Nie dlatego, że szczególnie podobało mi się to, co czytam. Dlatego, że szukałem w wypowiedziach premiera oznak, że po 10 kwietnia coś zmieniło się w jego sposobie myślenia, sposobie postrzegania rzeczywistości, albo choćby sposobie, w jaki o tej rzeczywistości chce z obywatelami rozmawiać. Szukałem tego, bo Donald Tusk ma od 2005 roku olbrzymi wpływ na to co dzieje się w kraju, a jako premier będzie miał taki wpływ po wyborach prezydenckich, bez względu na to, kto je wygra. Szukałem tego, bo traktuję premiera mojego kraju poważnie. Nie znalazłem.

Data 5 maja 2010 roku, to mój osobisty kandydat na nasze nowe narodowe święto, tym razem święto edukacji :). Powrót matematyki na maturę po ćwierćwieczu niczym nie uzasadnionej nieobecności może zostać i - jak uważam - zostanie uznany za początek naprawy naszego systemu edukacji. Szkody, które owa nieobecność i związana z nią możliwość "nieuczenia się" matematyki w szkole średniej wyrządziła pokoleniom młodych Polaków i krajowi w ogóle są olbrzymie, ale miejmy nadzieję, że właśnie zaczynamy je nadrabiać.

"Do was mówię. Tak, do was, którzy przychodziliście pod Pałac Prezydencki, którzy na ulicach Warszawy żegnaliście ofiary 10. kwietnia, którzy na ulicach Krakowa odprowadzaliście Parę Prezydencką na Wawel. Do was mówię ja, Marszałek Sejmu i p.o. Prezydenta, Bronisław Komorowski. Do was mówię, bo przecież to wy najczęściej mówicie o potrzebie szacunku dla narodowej tradycji, pamięci o historii i przywiązania do wiary katolickiej....".

Istotą demokracji są rządy ludu. To naród w bezpośrednich wyborach decyduje o tym, komu powierzyć władzę. To naród ocenia, którzy politycy zasługują na zaufanie, a którzy nie. To naród odbiera władzę tym, którym przestał ufać. Ale na tym władza narodu się nie kończy, decyduje bowiem także w sprawach o mniej fundamentalnym znaczeniu, kogo słucha, kogo ogląda, kogo czyta, wreszcie, czyje produkty kupuje. W demokracji naród jest suwerenem i może decydować niemal o wszystkim. Jeśli sobie to oczywiście uświadamia.

Nieobecność przywódców USA i większości krajów Europy na niedzielnych uroczystościach pogrzebowych w Krakowie ma w sobie głęboki sens, który paradoksalnie może tylko uzupełnić spuściznę prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Wszyscy wyrazili współczucie, wyrazili chęć przyjazdu, tylko niektórzy postanowili od słów przejść do czynów. To poważna lekcja realizmu politycznego. Wydawanie oświadczeń jest stosunkowo proste, skazanie się na niewygodę, by dotrzeć do Polski śmigłowcem, pociągiem, czy samochodem, dla wielu okazało się już zbyt trudne. Czy w razie kryzysu, oświadczenia to wszystko na co możemy liczyć?

Wawel dojrzewał we mnie parę dni. Moja pierwsza reakcja krzyczała: nie. Nie, bo będzie awantura, bo znowu się zacznie, bo znowu usłyszę wszystkich tych, którzy będą bardzo oburzeni. A nie chcę ich słyszeć. Bo duszę się słuchając, jak wiele mają do powiedzenia ludzie pozbawieni wrażliwości, pozbawieni klasy, pozbawieni przyzwoitości. Tych, których mam na myśli jest stosunkowo mało, ale są głośni, wszędzie ich pełno i mają wielu zwolenników, których zdołali przekonać, że akurat wobec tego Prezydenta Rzeczpospolitej, żadna kultura nie obowiązuje.

Cały świat zachwyca się reakcją Rosji, która współpracuje w śledztwie i śle Polsce wyrazy współczucia. Czyż jednak nie jest to normalna reakcja cywilizowanego kraju? Czyż to nie jest postawa, którą wykazałby niemal KAŻDY kraj i naród, na którego ziemi zdarzyłaby się tak wielka tragedia innego narodu. Dlaczego całkowicie normalne i poprawne zachowanie Moskwy budzi taki entuzjazm? Czyż nie dlatego, że zwykle rosyjskie władze zachowują się w sposób daleki od normalności?

Minęła doba. I wcale nie jest łatwiej. I tylko pytań przybywa. Dlaczego te wszystkie ciepłe słowa dopiero teraz? Dlaczego teraz dopiero elity, a przedtem... Dlaczego my wszyscy pozwoliliśmy Go poniżać, wyśmiewać, lekceważyć? Dlaczego nie powiedzieliśmy, dosyć, kiedy to jeszcze miało znaczenie?